تبليغاتX
یا مولاجان علی مددی

                                  

 

     What is Islam?


Ans:  Islam is not a new religion, but the same truth that God revealed through all His prophets to every people. For a fifth of the world's population, Islam is both a religion and a complete way of life. Muslims follow a religion of peace, mercy, and forgiveness, and the majority has nothing to do with the extremely grave events, which have come to be associated with their faith.
Source: www.alim.org

    . What does Islam mean?
Ans: The Arabic word Islam simply means 'submission', and derives from a word meaning 'peace'. In a religious context it means complete submission to the will of God. 'Mohammedanism' is thus a misnomer because it suggests that Muslims worship Muhammad (peace be upon him) rather than God. 'Allah' is the Arabic name for God, which is used by Arab Muslims and Christians alike.

       How do we know Islam is the truth?
Ans: 1- It is the only religion that holds Allah as One, Unique, and Perfect.
2- It is the only religion that believes in the sole worship of Allah, not Jesus, not an idol, and not an angel, only Allah.
3- The Quran does not contain contradictions.
4- The Quran contains scientific facts, which are 1300 years ahead of their time. The Quran, while revealed 1400 years ago contains scientific facts, which are only now being discovered. It is not in contradiction to science.
5- Allah has challenged the world to produce the like of the Quran. And He says they won't be able to.
6- Prophet Muhammad (peace be upon him) was the most influential man in history. In the book "The 100 most influential men in History", written by non-Muslim, the Prophet Muhammad (peace be upon him) was #1. Prophet Jesus (peace be upon him) was #3. It should be noted that even the Prophet Jesus (peace be upon him) was a prophet sent by Allah. Would Allah allow a false prophet to be so successful? No. Even the Bible refers to this in Deuteronomy 18:19. A false prophet would die!!! Yet Prophet Muhammad (peace be upon him) did not die till he completely conveyed, and taught Allah's religion.
7- He had many prophecies, and all of his prophecies have come true, or are still coming trueWhy does Islam often seem strange?
Ans: Islam may seem exotic or even extreme in the modern world. Perhaps this is because religion does not dominate everyday life in the West today, whereas Muslims have religion always uppermost in their minds, and make no division between secular and sacred. They believe that the Divine Law, the Shari'a, should be taken very seriously, which is why issues related to religion are still so important
Source: www.alim.org 5.     Do Islam and Christianity have different origins?
Ans: Together with Judaism, they go back to the prophet and patriarch Abraham, and their three prophets are directly descended from his sons-Muhammad (peace be upon him) from the eldest, Ishmael, and Moses and Jesus, from Isaac. Abraham established the settlement, which today is the city of Makkah, and built the Kabah towards which all Muslims turn when they pray. 
   Who are Muslims?
Ans: One billion people form a vast range of races, nationalities and cultures across the globe, from the southern Philippines to Nigeria, are united by their common Islamic faith. About 18% live in the Arab world; the world's largest Muslim community is in Indonesia; substantial parts of Asia and most of Africa are Muslim, while significant minorities are also to be found in the Soviet Union, China, North and South America, and Europe.

 What do Muslims believe?
Ans: Muslims believe in One, Unique, Incomparable God in the Angels created by Him, in the prophets through whom His revelations were brought to mankind; in God's complete authority over human destiny and in life after death. Muslims believe in a chain of prophets starting with Adam and including Noah, Abraham, Ishmael, Isaac, Jacob, Joseph, Job, Moses, Aaron, David, Solomon, Elias, Jonah, John the Baptist and Jesus, (peace be upon them). But God's final message to man, a reconfirmation of the eternal message and a summing-up of all that has gone before was revealed to the Prophet Muhammad (peace be upon him) through Gabriel.

 Who is Allah?
Ans: Allah means God. It is a personal name, which Allah calls Himself in the Quran. That is where it originates. It can also be found in an Aramaic copy of the Bible, and even Christian Arabs say Allah.

 Where is Allah?
Ans: Allah is the highest. He is high above ALL of His creation. He is ascended upon a throne, which is greater than the heavens, and the earth; it is much, much, much greater than the heavens and the earth. An area much greater that the heavens and the earth could fit in the footstool of the throne, and they would be like a ring thrown into an open desert. Allah is certainly the greatest.

 Does Allah look like us?
Ans: No, Allah is perfect. He is not like any of His creations. He has told us that He has hands, eyes, a face, and feet, but all of these attributes are befitting to His might and glory. A Muslim does not say a single thing about Allah other than what Allah says about Himself. Allah is Perfect and Unique.

 What does it mean to believe in Allah?
Ans:  To believe in Allah means to believe in total perfection, and uniqueness.
It means to believe in His prophets because they are His, and He sent them. We can not pick and choose. A Muslim must believe in all the prophets of Allah.
It means to believe in the Angles! We must love them all. We cannot hate an Angel say, for example, Michael to whom rain and the vegetation of the Earth are attributed or Gabriel to whom revelation (bringing down the scriptures to the prophets) is attributed.
It means to believe in Allah's predestination of good and bad.
It means to believe in the last day: The day of Judgment.

 Can we see Allah?
Ans: Allah is not like the sun. Anyone can see the sun. But Allah is the most beautiful. Nothing is as beautiful as Allah. Actually looking at Allah is the greatest pleasure of the people in Paradise. This pleasure Allah does not give anyone but the believers.

 Does Allah see us?
Ans: Allah sees us and knows everything about us. He knows us better than we know ourselves. There is not a leaf on a tree that blows away, or stays in its place except that He knows it. There is not a dry spot, nor a wet spot, nor a grain in the depths of the earth except that Allah knows it.

 Does Allah answer my prayers?
Ans: We know that Allah answers all the prayers of the believers. This can be in 4 ways:
1- Getting what we ask for!
2- Getting something as good or better!
3- Being spared something bad that would have happened otherwise.
4- Being rewarded on the day of Judgment with a much greater reward than what we were asking for on earth.

 When does Allah not answer our prayers?
Ans: 1- When it is bad for us!
2- When we ask, but not from our heart!
3- When we say: I asked and asked and He did not answer.
4- When we eat or drink unlawful food i.e. pork, wear unlawful clothes or use or posses property that was earned either through interest from the bank or that was stolen.

16. What can I ask of Allah?
Ans: Any thing, but don't ask Him to do things like make you a prophet because He has already said that there will be no more prophets. You can ask Allah for guidance, meaning you can ask Him to show you the correct religion.

 Who is Muhammad (peace be upon him)?
Ans:  Muhammad (peace be upon him) was born in Makkah in the year 571 A.D., at a time when Christianity was not yet fully established in Europe. Since his father died before his birth and his mother shortly afterwards, so he was raised by his uncle from the respected tribe of Quraish. As he grew up, he became known for his truthfulness, generosity and sincerity so much that he was sought after for his ability to arbitrate in disputes. The historians describe him as calm and meditative. Muhammad (peace be upon him) was of a deeply religious nature, and had long detested the decadence of his society. It became his habit to meditate from time to time in the Cave of Hira near the summit of Jabal al-Nur, the Mountain of Light near Makkah.

 How did Muhammad (peace be upon him) become a prophet and a messenger of God?
Ans: At the age of 40, while engaged in a meditative retreat, Muhammad (peace be upon him) received his first revelation from God through the Angel Gabriel. This revelation, which continued for twenty-three years, is known as the Quran.
As soon as he began to recite the words he heard from Gabriel, and to preach the truth that God had revealed to him, he and his small group of followers suffered bitter persecution, which grew so fierce that in the year 622 God gave them the command to emigrate. This event, the Hijrah, 'migration', in which they left Makkah for the city of Madinah some 260 miles to the north, marks the beginning of the Muslim calendar.
After several years, the Prophet (peace be upon him) and his followers were able to return to Makkah, where they forgave their enemies and established Islam definitively. Before the Prophet (peace be upon him) died at the age of 63, the greater part of Arabia was Muslim, and within a century of his death Islam had spread to Spain in the West and as Far East as China.

What is the Quran؟
Ans:  The Quran is a record of the exact words revealed by God through the Angel Gabriel to the Prophet Muhammad (peace be upon him). It was memorized by Muhammad (peace be upon him) and then dictated to his companions, and written down by scribes, who crosschecked it during his lifetime. Not one word of its 114 Surahs, has been changed over the centuries, so that the Quran is in every detail the unique and miraculous text which was revealed to Muhammad (peace be upon him) fourteen centuries ago.

What is the Quran about?
Ans: The Quran, the last revealed Word of God, is the prime source of every Muslim's faith and practice. It deals with all the subjects which concern us as human beings: wisdom, doctrine, worship, and law, but its basic theme is the relationship between God and His creatures. At the same time, it provides guidelines for a just society, proper human conduct and an equitable economic system.

 Are there any other sacred sources?
Ans: Yes, the Sunnah, the practice and example of the Prophet (peace be upon him), is the second authority for Muslims. A Hadith is a reliably transmitted report of what the Prophet (peace be upon him) said, did, or approved. Belief in the Sunnah is part of the Islamic faith.
Examples of the Prophet's sayings
The Prophet (peace be upon him) said:
'God has no mercy on one who has no mercy for others.'
'None of you truly believes until he wishes for his brother what he wishes for himself.'
'Powerful is not he who knocks the other down, indeed powerful is he who controls himself in a fit of anger.'
(From the Hadith collections of Bukhari, Muslim, Tirmidhi and Baihaqi.)

 

+ نوشته شده در  جمعه سی ام دی 1384ساعت 17:36  توسط  سید ابراهیم اسکندری  | 
ستایش خدا را که قرار داد ما را از متمسکان بولایت امیر المومنین علیه السلام و ائمه علیهم السلام
الحمدلله الذی اکرمنا بهذا الیوم وجعلنا من الموفین بعهده الیناومیثاقه الذی واثقنا به من ولایة
ستایش خدا را که مارا بدین روز گرامی داشته وقرارداده ما را از وفاکنندگان بعهدی که بما سپرده وپیمانی که گرفته برای ولایت
 
ولاة امره و القوام بقسطه و لم یجعلنا من الجاحدین و المکذبین بیوم الدین
والیان امرش و قائمان بعدلش و نکرده است ما را از منکران و تکذیب کنندگان روز قیامت
الحمدلله الذی جعل کمال دینه وتمام نعمة بولایة امیرالمومنین علی بن ابیطالب علیه السلام
ستایش خدا را که مقرر کرده کمال دین و تمامیت نعمت خودرا بولایت امیرالمومنین علیه السلام
 
عید غدیر،عید الله اکبر،عید آل محمد علیهم السلام، زیبا ترین روز خدا، روز اکرام بشریت به کامل شدن دین ونزول تمام نعمت خدا، برکاملترین انسان زمانمان حضرت ولی عصر(عج) و بر تمام عاشقان و رهروان کوی دوست مبارک باد.
درین روز که روز قبولی اعمال شیعیان و روز برطرف شدن غم های ایشان است برای شما بزرگواران بهترین برکات و عیدی ها رو از صاحب این شریف ترین روز ارزومندم.
شکر الهی به جا اوردن برای نعمت عظیم ولایت و بسیار صلوات فرستادن و زیارت حضرت امیر علیه السلام و شادباش گفتن به مومنین  و خلاصه اعمال این روز عزیز ان شاءالله که فراموشمون نمیشه.
 
 
التماس دعای فرج... به امید غدیر موعود
 به امید ظهور
 
<
+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و نهم دی 1384ساعت 21:15  توسط  سید ابراهیم اسکندری  | 

مشکلات چشمی کار با كامپيوتر

مجموعه ای از علائم چشمی و بينايی وجود دارد كه بر اثر كار با كامپيوتر ايجاد مي­شوند. كسانيكه زياد با كامپيوتر كار مي كنند گرفتار اين علائم هستند. به نظر مي­رسد با فراگيرتر شدن بكارگيری كامپيوتر در محل­های كار و حتی در خانه­ها تعداد كسانيكه ازاين مشكل رنج مي برند روبه افزايش باشد.
علائم
مهمترين علائم عبارتند از: خستگی چشم، خشكی چشم، سوزش، اشك ريزش و تاری ديد. همچنين ممكن است سبب درد در گردن و شانه ها نيز بشود.
انسان حروف چاپی را بهتر از حروف نمايش داده شده بر روی مانيتور مي­بينند. علت اين امر اين است كه حروف چاپی كنتراست بيشتری با صفحه سفيد زمينه داشته و لبه­های آنها واضح­تر است حال آنكه در مورد صفحه مانيتور چنين نيست و لبه­ها به وضوح حروف چاپی نيستند بلكه حروف از يك مركز با كنتراست بالا شروع شده و به تدريج كم­رنگ­تر مي­شوند و پس از تبديل به خاكستری كمرنگ ناپديد مي­گردند. بنابراين لبه­های حروف بر روی صفحه مانيتور وضوح حروف چاپی را ندارد.
يكی از مهمترين دلايل خشكی و سوزش چشم هنگام كار با كامپيوتر كاهش ميزان پلك زدن است . اين مسأله به همراه خيره شدن به صفحه مانيتور و تمركز بر روی موضوع كار سبب مي شود تا پلك ها مدت بيشتری باز بمانند و در نتيجه اشك روی سطح چشم سريعتر تبخير مي­شود.
توصيه ها
سعی كنيد بطور ارادی پلك بزنيد. اين كار سبب مي­شود سطح چشم شما با اشك آغشته شده و خشك نشود. در صورتيكه مشكل شما شديد باشد مي­توانيد از قطره­های اشك مصنوعی استفاده كنيد.
مركز مانيتور بايد حدود 10 تا 20 سانتي­متر پايين تر چشمان شما باشد. اين وضعيت علاوه بر اينكه باعث مي­شود پلك­ها پايين­تر قرار گيرند و سطح كمتری از چشم در معرض هوا باشد. از خستگی گردن و شانه­ها نيز مي­كاهد. در اين موارد هم بايد مانيتور را در ارتفاع مناسب قرار داد و هم ارتفاع صندلی را نسبت به ميزكار تنظيم كرد بطوريكه ساعد شما هنگام كار با keyboard موازی با سطح زمين باشد.
مانيتور خود را طوری قرار دهيد كه نور پنجره يا روشنايی اتاق به آن نتابد. هنگام كار با كامپيوتر سعی كنيد پرده­ها را بكشيد و روشنايی اتاق را نيز به نصف وضعيت معمولی كاهش دهيد. اگر از چراغ مطالعه بر روی ميز خود استفاده مي­كنيد آن را طوری قرار دهيد كه به صفحه مانيتور يا چشم شما نتابد. تابش نور به صفحه مانيتور سبب كاهش كنتراست و خستگی چشم مي­شود. اين مسأله بخصوص زمانيكه زمينه صفحه تيره باشد شديدتر خواهد بود.
به چشمان خود استراحت دهيد. سعی كنيد هر 5 تا 10 دقيقه چشم خود را از مانيتور برداشته و به مدت 5 تا 10 ثانيه به نقطه­ای دور نگاه كنيد. اين كار سبب استراحت عضلات چشم مي­شود. همچنين به شما وقت مي­دهد پلك بزنيد و سطح چشم شما مرطوب شود.
اگر مجبوريد كه متناوبا به يك صفحه نوشته و مانيتور نگاه كنيد (خصوصا در مورد تايپيست­ها) ممكن است چشم شما خسته شود زيرا بايد تطابق خود را تغيير دهد. برای جلوگيری از اين مسأله سعی كنيد صفحه نوشته شده را در حداقل فاصله و هم­سطح با مانيتور قرار دهيد. برای اينكار مي­توانيد از copyholder استفاده كنيد.
فاصله مانيتور با چشمان شما بايد 50 تا 60 سانتي­متر باشد.
روشنايی و كنتراست مانيتور خود را تنظيم كنيد. ميزان روشنايی مانيتور بايد با روشنايی اتاق هماهنگی داشته باشد. يك روش برای تنظيم روشنايی مانيتور اين است كه به يك صفحه وب با زمينه سفيد (مثل اين صفحه) نگاه كنيد. اگر سفيدی صفحه برای شما مثل يك منبع نور است روشنايی مانيتور زياد است و بايد آن را كم كنيد. در مقابل، اگر صفحه كمی خاكستری به نظر مي­رسد روشنايی را زياد كنيد. در مجموع روشنايی بايد در حدی باشد كه چشمان شما احساس راحتی كنند. كنتراست مانيتور بايد حداكثر باشد تا لبه­های حروف بيشترين كنتراست را با نوشته خود پيدا كند.
اگر علي­رغم رعايت توصيه­های گفته شده باز هم دچار علائم هستيد مي­توانيد از عينك­های مخصوص استفاده كنيد زيرا گاهی مشكل در ديد متوسط است. ما بطور معمول كمتر از ديد متوسط استفاده مي­كنيم زيرا بيشتر اوقات يا اشياء دور را نگاه می کنيم و يا اشياء نزديك. ولی مانيتور كامپيوتر دقيقا در فاصله­ای از چشم قرار مي­گيرد كه مربوط به ديد متوسط است. اگر شما عينكی هستيد عينك شما به احتمال زياد برای كار با كامپيوتر مناسب نيست زيرا ديد متوسط را اصلاح نمي­كند. برای دريافت عينك مناسب كامپيوتر به چشم پزشك مراجعه كنيد.
هنگام كار با كامپيوتر سعی كنيد گردن خود را راست نگهداشته و شانه را عقب بدهيد. قوز كردن هنگام كار طولانی با كامپيوتر سبب دردهای گردن و شانه­ها مي­شود. اگر پشتی صندلی شما قابل تنظيم است آن را طوری تنظيم كنيد كه كاملا به پشت شما بچسبد. همچنين ارتفاع صندلی خود را طوری تنظيم كنيد كه كف پاها روی زمين قرار داشته و زانوی شما در زاويه 90 درجه قرار داشته باشد. Keyboard و Mouse بايد پايين تر از آرنج و نزديك دستان شما قرار داشته باشد.

+ نوشته شده در  جمعه بیست و سوم دی 1384ساعت 13:57  توسط  سید ابراهیم اسکندری  | 

مباني فكري و كارنامه ننگين فرقه ضاله وهابيت

در آغاز قرن هشتم هجري فردي موسوم با احمد بن تيمية، روي برخي از سنن و عقايد رايج مسلمين انگشت اعتراض نهاد و گرايش به آنها را مايه شرك و دوري از توحيد پنداشت. مثلاً مدعي شد كه شفاعت اولياء الهي در روز رستاخيز، واقعيت دارد ولي درخواست شفاعت از آنان در اين جهان، شرك است. ما در اين نوشتار مختصر برآنيم كه به بررسي اجمالي و تاريخ شكل‌گيري فرقه ضاله وهابيت بپردازيم احمد بن تيميه نجدي (پايه‌گذار وهابيت) در سال 661 هجري قمري پنج سال پس از سقوط خلافت بغداد در حرّان كه از توابع شام است بدنيا آمد. تحصيلات اوليه را تا 17 سالگي در آن سرزمين به پايان برد در آن روزگار كه حمله مغولان به اطراف شام ترس عجيبي در دلها افكنده بود سبب شد كه عبدالحليم، پدر احمد، همراه خانواده و جمعي از بستگان، حرّان را به سوي دمشق ترك گويند و در آنجا اقامت كنند. تا سال 698 هـ. ق چيزي از احمد شنيده نشد، ولي از آغاز قرن هشتم افكار مخرب وي ظهور و بروز يافت. خصوصاً زمانيكه ساكنين حماة از وي خواستند آيه «الرحمن علي العرش استوي» را تفسير كند، در تفسير اين آيه براي خداوند جايگاهي در فراز آسمانها كه بر عرش و سريري متكي است تعيين كرد.

انتشار پاسخ ابن تيميه در دمشق و اطراف آن غوغايي به راه انداخت بطوري كه علمايي همچون جلال الدين حنفي، قاضي وقت، محاكمه وي را خواستار شدند. قاضي او را احضار كرد ولي او در محاكمه حاضر نشد. ابن تيميه، پيوسته افكار عمومي را به نظرات خلاف مشهور و رايج خود متشنج و پريشان مي‌كرد، تا اينكه بالاخره در سال 705 هـ. ق در دادگاه محكوم و به مصر تبعيد شد. وي در سال 707 از زندان آزاد شد ولي تا سال 712 به شام برگشت و در آنجا به نشر افكار و نظريات خود پرداخت، تا اينكه مجدداً در سال 721 محكوم به زندان شد و در سال 728 در زندان مرد.

ذكر بيانيه‌هايي كه عالمان بزرگ شام و مصر درباره ابن تيميه صادر كرده‌اند، در اين مقاله نمي‌گنجد لذا براي نمونه به برگزيده‌اي از آنها اكتفا مي‌كنيم تا نقش او در تشويش افكار عمومي آن زمان و پاشيدن بذر نفاق در بين مردم روشن شود.

ابن تيميه جهانگرد معروف در سفرنامه خود معروف به «رحله ابن بطوطه» مي‌نويسد:

من در دمشق فقيه بزرگ حنابله تقي الدين بن تيميه را ديدم، او در فنون گوناگون سخن مي‌گفت ولي در عقل او چيزي بود، آنگاه مي‌افزايد:

او در يكي از جمعه‌ها در مسجدي مشغول وعظ و ارشاد بود و من نيز شركت كردم از جمله گفتار او اين بود: خداوند از عرش به آسمان نخست فرود مي‌آيد مانند فرود آمدن من از منبر،اين سخن را گفت و يك پله از منبر پائين آمد، در اين هنگام فقيهي مالكي به نام «ابن الزهرا» به مقابله برخاست، و سخن او را رد كرد، مردم به طرفداري از ابن تيميه برخاستند و فقيه معترض را با مشت و كفش زدند[1].

اين نمونه‌اي از عقايد اوست كه شاهد عيني كاملاً بي ‌طرف، با گوش خود شنيده و ديده است هرگاه مردي با اين پايه از درايت و آگاهي از عقايد و معارف به تحليل بپردازد بايد از پيامدهاي آن به خدا پناه برد.

شمس الدين ذهبي، دانشمند مشهور اهل سنت، در علم حديث و رجال و درايه سر آمد عصر خويش بود و همچون ابن تيميه آيين حنبلي داشت. وي در نامه بلند و پند‌آميزش به ابن تيميه چنين مي‌نويسد: آيا وقت آن نرسيده كه از جهالت دست برداري و توبه كني؟! بدان كه تو به دهه هفتاد عمر خودگام نهاده‌اي و مرگت نزديك شده است. به خدا قسم، فكر نمي‌كنم تو بياد مرگ باشي، بلكه كساني را هم كه بياد مرگ هستند تحقير مي‌كني! فكر نمي‌كنم سخن مرا بپذيري و به پند من گوش دهي؛ بلكه بر آني كه در برابر نامه كوتاه من، درازگويي كني تا من رشته سخن را قطع كنم. تو پيوسته در فكر پيروزي بر من هستي تا من سكوت اختيار كنم!

تو كه با من ـ كه مي‌داني دوست تو هستم ـ اين چنين مي‌كني، پس با دشمنانت چه خواهي كرد؟! به خدا قسم در ميان دشمنان تو افراد صالح و خردمند و دانشور فراوانند، چنان كه در بين دوستانت نيز افراد گنه كار و دروغگو و نادان و بيعار، زياد به چشم مي‌خوردند! بدان خوشحالم كه از من بدگويي مي‌كني؛ ولي از نصيحتم پندگير[2].

سُبكي، محقق هم عصر ابن تيميه، معتقد است «ابن تيميه در عقايد اسلامي بدعت گذاشت و اركان اسلام را درهم شكست. او با اتفاق مسلمانان به مخالفت پرداخت و سخني گفت كه لازمه آن جسماني بودن خدا و مركب بودن ذات اوست تا آنجا كه به ازلي بودن عالم ملتزم شد و با اين سخنان حتي از 73 فرقه نيز بيرون رفت»[3].

ابن شاكر كتبي در شرح حال ابن تيميه از رساله‌اي ياد مي‌كند كه وي درباره فضايل معاويه و عدم جواز لعن يزيد نوشته است[4]. ابن حجر هيتمي دانشمند اهل سنت كه در زمره بزرگان علما محسوب مي‌شود، ابن تيميه را فردي مي‌داند كه خداوند او را خوار و گمراه و كور و كر كرده است و پيشوايان اهل سنت بر فساد افكار و اقوال او تصريح دارند. هر كس مي‌خواهد از عقايد وي آگاه شود به كتابهاي ابوالحسن سُبكي و فرزندش تاج الدين و غير آنان رجوع كند.

سخنان ابن تيميه فاقد ارزش بوده و او فردي بدعتگزار، گمراه گمراه‌گر و غير معتدل است. خداوند، به عدلش با او رفتار كرده و ما را از شر عقيده و راه و رسم وي حفظ كند![5]

انتقادات مستمر دانشمندان وقت، موجب انزواي ابن تيميه شد و مرامش به تدريج به دست نسيان سپرده شد، چندان كه ديگر كسي از افكار وي دم نمي‌زد، گويي در جهان چنين كسي نبوده و چنين افكاري را عرضه نكرده است. بر اثر مبارزات ياد شده، از مكتب ابن تيميه جز در كتابهاي شاگرد وي، ابن قيّم جوزي (691 ـ 751) نامي باقي نماند. حتي خود ابن قيم نيز در كتاب «الروح» به چالش با استاد خود پرداخته است.

اكنون بايد ديد چگونه اين مكتب بار ديگر در قرن 12 هجري از انزوا و گم‌ نامي بدر آمد و برخي مجدداً به نشر و ترويج آن پرداختند؟

حدود پانصد سال بعد از ابن تيميه، آراء وي توسط فردي موسوم به محمد بن عبدالوهاب از انزوا و گمنامي بدر آمد و با ترويج آن بوسيله قدرت شمشير، موجي نو از تفرقه و كشتار بين مسلمانان به راه افتاد. متأسفانه طرح مجدد افكار ابن تيميه از سوي محمد بن عبدالوهاب در شرايط و اوضاع تاريخي بسيار نامناسبي صورت گرفت. چنان كه گويي اساساً وضع اين افكار، براي ايجاد شكاف و اختلاف ميان مسلمين، آن هم در بدترين اوضاع و شرايط تاريخي بود! ترويج آراء ابن تيميه از سوي محمد بن عبد الوهاب (كه عنوان مكتب وهابيت را به خود گرفت) و سپس حمله وهابيان با پشتيباني سياسي ـ نظامي شيوخ برخي از قبايل «نجد» به مناطق مسلمان نشين حجاز و عراق و شام و يمن، در دهه‌هاي نخست قرن 13 هجري صورت پذيرفت، اين در حالي بود كه امت اسلامي از چهار سو مورد هجمه و حمله شديد استعمارگران مسيحي قرار داشت.

انگليسيها، فرانسويها، روسهاي تزاري و آمريكائيها هر كدام به نوبه خود در قرن 19 ميلادي گرگ صفتانه امت مظلوم و پريشان اسلامي را مورد حمله قرار داده بودند.

در چنين دوران سختي كه مسلمانان نياز حياتي به همدلي و همكاري بر ضد دشمن مشترك داشتند، محمد بن عبد الوهاب مسلمانان را به جرم شفاعت خواهي از پاكان و زيارت قبور اولياء خدا مشرك و بت‌پرست و واجب القتل خواند! و اعراب باديه‌نشين را برانگيخت كه مناطق سني‌نشين و شيعه‌نشين حجاز و عراق و شام و يمن را به خاك و خون بكشند و اموال مسلمين را ـ به عنوان غنيمت جهاد با كفار ـ به غارت برند!

نكته بسيار عجيب و غير قابل هضم در اين كار، جريان فتواي محمد بن عبدالوهاب (مثلاً بعنوان فقيه) به تكفير مسلمانان جهان و تشويق و پيروان خويش به قتل و غارت فجيع آنان به اتهام شرك و بت‌پرستي است كه صحنه‌‌هاي جانگدازي در طول دو قرن اخير پيش آورده است، چنين فتوايي در بين پيروان اديان الهي كمتر سابقه دارد.

وي در كتاب كشف الشبهات مي‌نويسد: كساني كه فرشتگان و پيامبران و اولياء الله را شفيع قرار داده، و به وسيله آن نزد پروردگار تقرب مي‌جويند، خونشان حلال و قتل آنان جايز است.[6]

خشونت و وحشيگري كه در ذات اين مكتب نهفته و مظاهر آن در حمله و كشتار بي‌سابقه مردم مظلوم كربلاي معلي در سال 1343 هجري قمري كه حدود 7000 نفر از علماء سادات و مردم را قلع و قمع كردند بسيار دور از باور و انسانيت است[7]!

 

 

ـ پايه‌گذار وهابيت

محمد بن عبد الوهاب در سال 1115 هـ.ق در شهر عُينيه از توابع نجد بدنيا آمد، پدر او عبدالوهاب قاضي شهر به شمار مي‌رفت. محمد بن عبدالوهاب فقه حنبلي را در زادگاه خود آموخت. سپس براي تكميل معلومات رهسپار مدينه منوره شد و در آنجا به تحصيل حديث و فقه پرداخت.

در دوران تحصيل در مدينه، گاهي مطالبي بر زبانش جاري مي‌شد كه از عقايدي خاص حكايت داشت، چندان كه اساتيد وي از آينده‌اش نگران شده و مي‌گفتند: اگر اين فرد به تبليغ بپردازد گروهي را گمراه خواهد كرد.

چندي بعد، محمد بن عبدالوهاب مدينه را به سوي نقاط ديگر ترك كرد و چهار سال در بصره و پنج سال در بغداد و يكسال در كردستان و دو سال در همدان اقامت كرده‌اند. زماني هم در اصفهان و قم ساكن بوده و بعد از طريق بصره به احساء و سپس به اقامتگاه پدرش حُريمله رفت.

  تا زمانيكه پدرش در قيد حيات بود وي كمتر سخن مي‌گفت. تنها گاهي ميان او و پدرش نزاعي در مي‌گرفت. ولي پس از مرگ پدر به سال 1153هـ. ق،           پرده از عقايد خود برداشت. تبليغات محمد بن عبد الوهاب در شهر حُريمله افكار عمومي را بر آشفت، به گونه‌اي كه ناچار شد اين شهر را به قصد اقامت در زادگاهش ترك كند، در زادگاهش (عينيه) با حاكم وقت، عثمان بن مَعمر، تماس گرفت و دعوت جديد خود را با او در ميان نهاد و قرار شد كه ان با پشتيباني حاكم، آيين خود را تبليغ كند ولي طولي نكشيد كه فرمانرواي احساء كه مقامي بالاتر از حاكم عييينه داشت عمل عثمان را ناروا شمرد و دستور دار هر چه زودتر فرزند عبد الوهاب را از شهر بيرون كند.

محمد بن عبد الوهاب ناچار شد براي اقامت و تبليغ مفاسدش محل ديگري را براي زندگي انتخاب كند، بنابراين به منطقه‌اي به نام دِرعيه رفت. حاكم درعيه محمد بن سعود
(جد آل سعود) بود. او دعوت خود را با حاكم در ميان گذاشت و هر دو پيمان بستند كه رشته دعوت از آن محمد بن عبد الوهاب و زمام حكومت در دست محمد بن سعود باشد. براي استحكام روابط ازدواجي نيز بين دو خانواده صورت گرفت.

محمد بن عبد الوهاب اين بار تبليغات مسمومش را در پرتوي قدرت حاكم آغاز نمود. به زودي هجوم به قبايل اطراف و شهرهاي نزديك شروع شد و سيل غنايم از اطراف و اكناف به شهر درعيه، كه شهر فقير و بدبختي بود، سرازير گشت، اين غنايم، چيزي جز اموال مسلمانان منطقه نجد نبود كه با متهم شدن به شرك و بت پرستي، اموال و ثروتشان بر سپاه محمد بن عبد الوهاب حلال شده بود! تا آنجا كه آلوسي كه خود تمايلات وهابي گري دارد، از مورّخي بنام ابن بشر نجدي چنين نقل مي‌كند: من در آغاز كار شاهد فقر و تنگدستي مردم  درعيه بودم ولي بعدها اين شهر در زمان سعود (نوه محمد بن سعود) به صورت شهري ثروتمند در آمد، تا آنجا كه سلاحهاي مردم آن با زر و سيم زينت شده بود. بر اسبان اصيل و نجيب سوار مي‌شدند و لباسهاي فاخر مي‌پوشيدند و از تمام لوازم ثروت بهره مند بودند، به حدي كه زبان از شرح آن قاصر است.

 

عوامل گسترش وهابيت

به طور كلي مي‌توان گفت دو عامل به انتشار دعوت محمد بن عبد الوهاب در ميان اعراب باديه نشين نجد كمك زيادي كرد:

1ـ حمايت سياسي ـ نظامي آل سعود از محمد بن عبد الوهاب.

2ـ دوري مردم نجد از تمدن و معارف و حقايق اسلامي.

توضيح بيشتر اينكه: جنگهايي كه وهابيان در نجد و خارج از نجد (حجاز، يمن، شام، عراق و...) مي‌كردند، جاذبه‌اي دلفريب داشت به گونه‌اي كه ثروت هر شهري كه با قهر و غلبه بر آن دست مي‌يافتند، بر مهاجمين حلال بود، اگر مي‌توانستند آنرا جزو تصرفات و املاك خود قرار مي‌دادند و در غير اين صورت، به غنايمي كه به دست آورده بودند اكتفا مي‌كردند.

 

ـ جنايات وهابيت

كشتار شيعيان به دست وهابيان در عتبات عاليات، صفحه‌اي سياه در تاريخ اسلام است. صلاح الدين مختار، كه از نويسندگان وهابي است، مي‌نويسد: در سال 1216
هـ . ق  امير سعود با قشون بسيار متشكل از مردم نجد و عشاير جنوب و حجاز و تهامه و ديگر نقاط  به قصد عراق حركت كرد، وي در ماه ذي قعده به كربلا رسيد و آنجا را محاصره كرد. سپاهش برج و باروي شهر را خراب كرده، به زور وارد شهر شدند و بيشتر مردم را كه در كوچه و بازار و خانه‌ها بودند به قتل رساندند. سپس نزديك ظهر با اموال و غنايم فراوان از شهر خارج شدند و در نقطه‌اي به نام ابيض گرد آمدند. خمس اموال غارت شده را خود سعود برداشت و بقيه به نسبت هر پياده يك سهم و هر سواره دو سهم، بين مهاجمين تقسيم شد.

ابن بُشر، مورخ نجدي، درباره حمله وهابيان به نجف مي‌نويسد:

در سال 1220 سعود با سپاهي انبوه به قصد حمله به نجف حركت كرد و سپاه خود را در اطراف آن شهر فرود آورد. وي دستور داد با روي شهر را خراب كنند، ولي هنگامي كه سپاه او به نزديكي شهر رسيدند خندق عريض و عميقي ديدند، كه امكان عبور از روي آن وجود نداشت. در جنگي كه بين طرفين رخ داد بر اثر تيراندازي از باروهاي شهر، عده‌اي از سپاهيان سعود كشته شدند و بقيه آنها از گرد شهر عقب نشسته و به غارت روستاهاي اطراف پرداختند.

ممكن است تصور شود كه وهابيان، تنها بلاد شيعه نشين را مورد تاخت و تاز قرار مي‌دادند. ولي اين انديشه به هيچ وجه درست نيست و بايد گفت: كليه مناطق مسلمان نشين حجاز و عراق و شام، آماج حملات آنها قرار داشت و تاريخ در اين مورد از هجومهاي وحشيانه‌اي گزارش مي‌دهد كه مجال شرح آن نيست. براي نمونه تنها به يك مورد اشاره مي‌كنيم: جميل صدقي در خصوص فتح طائف به دست وهابيان مي‌نويسد: از پليدترين كارهاي وهابيان، قتل عام مردم است كه بر صغير و كبير رحم نكردند، طفل شير خوار را بر روي سينه مادرش سر مي‌بريدند، و جمعي را كه مشغول فرا گرفتن قرآن بودند، همه را كشتند. چون در خانه‌ها كسي باقي نماند به دكانها و مساجد رفتند و هر كه را ديدند، حتي گروهي را كه در حال ركوع وسجود بودند، كشتند. كتابها را كه در ميان آنها تعدادي قرآن و و ديگر كتب حديث و فقه بود در كوچه و بازار افكندند و آنها را پايمال كردند. اين وقايع خونبار در سال 1217 هـ.ق اتفاق افتاد.

وهابيان پس از قتل عام طائف، نامه‌اي به علماي مكه نوشتند و آنان را به آئين خويش دعوت كردند. سپس صبر كردند حج منقضي شد و حاجيان از مكه بيرون رفتند، آنگاه قصد مكه نمودند.

علماي مكه در كنار كعبه گرد آمدند تا به نامه وهابيان نجد پاسخ گويند، در حين گفتگو و مشاوره آنان، ناگهان جمعي از ستمديگان طائف داخل مسجد الحرام شدند و آنچه بر آنان گذشته بود. بيان كردند و در ميان مردم مكه شايع شد كه وهابيان به مكه آمده و كشتار خواهند كرد. مردم مكه سخت در وحشت و اضطرارب افتادند، چندان كه گويي قيامت بر پا شده است ابو حامد خطيب در مسجد الحرام به منبر رفت و نامه وهابيان و جواب علماء در رد عقايد آنان را قرائت كرد. آنگاه خطاب به علماء و قضات و ارباب فتوا گفت: گفتار نجديان را شنيديد و عقايدشان را دانستيد. درباره آنان چه مي‌گوييد؟ همه علماء و مفتيان مذاهب اربعه اهل سنت، از مكه مكرمه و ساير بلاد اسلامي كه براي اداي مناسك حج گرد آمده بودند،
به كفر وهابيان حكم كردند و بر امير مكه واجب دانستند به مقابله با آنان اقدام كند و افزودند كه بر مسلمين واجب است او را ياري كنند و با وي در جهاد عليه وهابيان شركت نمايد و هر كس بدن عذر تخلف كند گنه كار بوده و هر كس در اين راه شركت كند  مجاهد، و در صورت كشته شدن شهيد خواهد بود. در اين امر بين تمام علماي مسلمانان اجماع بود و فتواي مزبور را نوشته و همه مهر كردند.


 

[1] - رحله ابن بطوطه: ص 95 ـ 96.

[2] - تكملة السيف الصيقل: ص 109 ـ 192.

[3] - الدرة المضيّه في الرد علي ابن تيميه، شبكي، ص 5.

[4] - فوات الوفيات، كتبي: ج 1، ص77.

[5] - الفتاوي الحديثة:ص 86.

[6] - كشف الشبهات: ص 58 ـ 87، چاپ دارالقلم.

[7] ـ كشف الارتياب: ص 77 ـ شهداء الفضيله، علامه اميني: ص 388

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و دوم دی 1384ساعت 10:2  توسط  سید ابراهیم اسکندری  | 
 و اكنون، ابراهيمي، و اسماعيلت را به قربانگاه آورده‌اي. اسماعيل توكيست؟ چيست؟ مقامت؟ آبرويت؟ شغلت؟ پولت؟ خانه‌ات؟ باغت؟ اتومبيلت؟ خانواده‌ات؟ علمت؟ درجه‌ات؟ هنرت؟ روحانيتت؟ لباست؟ نامت؟ نشانت؟ جانت؟ جوانيت؟ زيبايي‌ات؟ و .... من چه مي‌دانم؟ اين را بايد خود بداني و خدايت. من فقط مي‌توانم نشانيهايش را به تو بدهم، آنچه تو را در راه ايمان ضعيف مي‌كند، آنچه تو را در راه مسئوليت به ترديد مي افكند،آنچه دلبستگي‌اش نمي‌گذارد تا پيام حق را بشنوي و حقيقت را اعتراف كني، آنچه تو را به توجيه و تاويل‌هاي مصلحت‌جويانه و ... به فرار مي‌كشاند و عشق به او كور و كرت مي‌كند و بالاخره آنچه براي از دست ندادنش، همه دستاوردهاي ابراهيم وارت را از دست مي دهي، او اسماعيل تو است! اسماعيل تو ممكن است يك شخص باشد يا يك شيئي، يا حالت، يا يك وضع، و يا حتي يك نقطه ضعف! تو خود آنرا هر كه هست و هر چه هست بايد به مني آوري و براي قرباني انتخاب كني. چه : ذبح گوسفند بجاي اسماعيل قرباني است، و ذبح گوسفند به جاي گوسفند قصابي!!!

اي حاج، اكنون به كجا ميروي؟ به خانه؟ به زندگي؟ دنيا؟ رفتن از حج، آنچنان كه آمده بودي؟ هرگز. اي كه نقش ابراهيم را در اين صحنه ايفا كردي! هنرمند خوب در شخصيتي كه نقش او را بازي مي‌كند حل مي‌شود و اگر خوب بازي كرده باشد، كار صحنه پايان مي‌گيرد و كار او پايان نمي‌گيرد. هنرمنداني بوده‌اند كه از نقشي كه ايفا كرده‌اند ديگر بيرون نيامده‌اند و بر آن مرده‌اند. و تو اي كه نقش ابراهيم را بر عهده داشتي، نه به بازي كه به عبادت، به عشق، از نقش ابراهيم به نقش خويش رجعت مكن، خانه مردم را ترك مكن و دوباره پا در گليم خويش مكش. اي كه در مقام ابراهيم ايستاده‌اي و بر پاي ابراهيم به پا خاسته‌اي و به دست خداي ابراهيم دست بيعت داده‌اي، و به سرزمين ايمان و بر فرش خدا به مهماني پا نهاده‌اي و در گرداب عشق فرو رفتي و خود را در خلق طائف نفي كردي و در كوهستان‌هاي حيرت و آتش به جستجوي آب تلاش كردي و آنگاه از مكه، يكسره در عرفات هبوط كردي و از آنجا، منزل به منزل به سوي خدا رجعت كردي و با ” آگاهي“ (در پرتو روشني آ‏فتاب عرفات)، و ”خودآگاهي“ (به روشني پاك شعور حرام)، به جمع سلاح پرداختي، و هماهنگ زمان و همگام با جمع از مرز مني گذشتي و سرزمين عشق و ايمان را از حكومت ابليس‌ها رها كردي، و در پايان كار گوسفندي را ذبح كردي! ابراهيم‌وار زندگي كن و در عصر خويش معمار كعبه ايمان باش، قوم خويش را به حركت‌آر، جهت بخش، به حج‌خوان، به طواف آر . و تو ! اي هم پيمان با خدا، اي همگام با ابراهيم اي كه از طواف مي‌آيي و كار حج را با طواف نساء به پايان آورده‌اي و در جاي معمار كعبه ،باني مدينه حرم و مسجدالحرام ايستاده‌اي و روي در روي هم‌پيمان خويش (خدا) داري، سرزمين خويش را منطقه حرم كن، كه در مسجدالحرامي، عصر خويش را زمان حرام كن ، كه در زمان حرامي، و زمين را مسجد‌الحرام كن، كه در مسجدالحرامي، كه: زمين مسجد خداوند است و مي‌بيني‌كه : نيست!

 *دکتر علی شریعتی
+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و دوم دی 1384ساعت 9:49  توسط  سید ابراهیم اسکندری  | 

30 اصل براي اعتماد به نفس بالا    

1- اصل ياد و اتکال به خداوند و اعتماد به قدرت و ياري و حمايت او
2- اصل آگاهي و اشراف و بصيرت لحظه به لحظه به خود
3- اصل تغيير در الگوها و ايجاد نشانه ها
4- اصل خوديابي( من کيستم؟)- قائم مقام ومحبوب خداوند( عزت نفس)
5- اصل احساس خود شايستگي، خودسالاري و احساس شخصيت
6- اصل عدم مقايسه خود با ديگران
7- اصل خودباوري و خودمحوري بعدازخدا محوري
8- اصل داشتن هدف و برنامه در زندگي
9- اصل تميزي و ظاهر
10- اصل تعريف از خود و ديگران
11- اصل تشويق خود و ديگران
12- اصل تعهد به قول و صداقت و راستي
13- اصل عدم انجام عمل خلاف و عذرخواهي
14- اصل نظم وانضباط کاري
15- اصل دانش و تجربه
16- اصل مديريت زمان
17- اصل مديريت اولويت ها
18- اصل اقتدار در مقابل ضعف
19- اصل يقين در مقابل ترديد
20- اصل احساس رهبري و مديريت
21- اصل مسئوليت پذيري
22- اصل سلامت و نگهداري از جسم
23- اصل تبسم
24- اصل ابراز عشق به ديگران و متذکر شدن ويژگيهاي مثبت آنان
25- اصل نگاه به ديگران ( در عين تواضع بزرگي خود را در دل حس کنيد)
26- اصل عدم تأخير
27- اصل قاطعيت و گفتن نه
28- اصل عدم شماتت و سرزنش خود و ديگران
29- اصل کمک به ديگران و بخشايش
30- اصل ژست و حالت بدني

                                                                 قربان شما

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و یکم دی 1384ساعت 16:28  توسط  سید ابراهیم اسکندری  | 
عید قربان مبارک

انشالله یه روز همه تون حاجی بشید

عید بر عاشقان مبارک باد
عاشقان عیدتان مبارک باد


اگرچه به قولی هر روز برای تو عید است ،به اعتبار این که
هر روزت را با کارهای نیک سپری می کنی ،اما به هر حال
این عید بر شما دوست گرامی مبارکباد.امیدواریم هر جا
هستی ،خوش باشید.

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و یکم دی 1384ساعت 16:27  توسط  سید ابراهیم اسکندری  | 
   

ادامه مطلب روز عرفه را با حکايتي که در عظمت زيارت عاشورا نقل کرده اند برايتان ميفرستم ، انشاءالله که بتوانيم از آن درس بگيريم و آنرا مورد استفاده قرار دهيم.

 

[حكايتى كه دلالت بر عظمت شأن زيارت عاشورا مى‏نمايد]

بد نيست در اينجا حكايتى را كه يكى از علماى بزرگ و مورد وثوق برايم نقل نموده بگويم. او مى‏گويد: يكى از افراد مورد اعتماد به من گفت: در زمان كودكى در محل خود دوستى داشتم كه وقتى بزرگ شد شغل عشّارى پيشه كرده و مدتى به اين كار اشتغال داشت بعد از مدتى مرد و در گورستان دفن گرديد. در خواب ديدم كه خوشحال بوده و زندگى خوب و راحتى دارد. از او پرسيدم، چگونه نجات پيدا كردى و چرا وضعت خوب است گفت: بعد از مرگ، بخاطر كارهاى بدم عذاب مى‏شدم تا اين كه فلان زن، همسر فلانى در فلان روز مرد و در اين گورستان بخاك سپرده شده در شبى كه او را دفن كردند امام حسين عليه السّلام سه بار از او ديدار كرده و در بار سوم به فرشتگان دستور دادند كه عذاب

را از همسايه‏هاى او بردارند. پس از آن عذاب نشده و وضع ما خوب شد. وقتى از خواب بيدار شدم، در پى همسر او رفته، او را يافته و از همسر، مرگ و مكان دفن او را پرسيدم: نشانيهاى او همان بود كه عشّار گفته بود. از حالات و كارهاى همسرش پرسيدم و در ميان كارهاى همسرش كه مربوط به امام حسين عليه السّلام باشد غير از مداومت بر زيارت عاشورا چيز ديگرى نيافتم.

 

برادرم مهربانى و وفاى او عليه السّلام را ببين. چگونه در يك شب سه بار از زنى ديدار كرده و واسطه او مى‏شود بگونه‏اى كه همسايگان او و حتى عشّار از شفاعت او بهره‏مند مى‏شوند. خداوندا درود و سلامهاى ما را در هر لحظه و تا ابد و باندازه علم و رضايت خود و بطور بى‏پايان به او برسان.

بعد از اين كه امام عليه السّلام را آنگونه كه سزاوار است زيارت نموده و خواست دعا كند - و اگر حال و توفيق او اقتضا مى‏كرد - دوازده ركعت نماز بجا آورد، در هر ركعت يك بار «فاتحه الكتاب» «آية الكرسى» و«قل هو اللّه احد»بخواند. پس از آن باندازه‏اى كه مى‏تواند قرآن خوانده سپس سجده كرده و بعد از سجود بگويد:«سبحان من لبس العز...»

و سپس خواسته‏هاى خود را از خدا بخواهد. اگر حال اين نماز را نداشت، پيش از اين كه از حرم خارج شود، در زير آسمان دو ركعت نماز خوانده، آنگاه بازگشته و امام عليه السّلام را زيارت كند. و اگر در غير كربلا بود بعد از نماز ظهر و عصر و در زير آسمان اين دو ركعت را بجا آورده و سپس به محل دعاى خود برود. او بايد اين دو ركعت را بخوبى بجا آورد. زيرا بمنزله هديه‏اى است كه انسان پيش از حضور در پيشگاه بزرگان آن را بعنوان هديه به او تقديم مى‏كند. گشودن درهاى دعا از جانب خداى متعال كرامتى است كه هيچ مخلوقى توان چنين كارى را ندارد. در دعا در بزرگى است كه با تمامى درهاى سعادت برابرى كرده، آسانتر از تمامى اين درها بوده و در ميان درهاى سعادت درى نيست كه بتوان با آن به تمامى اهداف جزئى و كلى، دينى و دنيوى و تمامى آرزوها و اهداف رسيد.

شرايط آن مربوط به اصلاح عقيده و معارف است. و ساير شرايط آن كه به اعمال جسمى مربوط مى‏شود شرايط كمال دعا مى‏باشد و تمامى آنها آسان و راحت است، مانند گريه كردن، انگشترى بدست كردن، با عجله دعا نكردن، تمجيد كردن، حمد كردن، صلوات فرستادن بر پيامبر و آل او عليهم السّلام، اعتراف به گناهان، شريك كردن مؤمنين در دعا و پايان بردن دعا با «صلوات فرستادن»، «ما شاء اللّه‏گفتن» و «لا قوة الا باللّه‏گفتن». شرايط معنوى و قلبى آن نيز، در يك كلام داشتن ايمان حقيقى به خدا، صفات و نامهاى اوست. و آنگاه كه قلب بنده به خدا و به قدرت و علم، عنايت و جود و كرم و راستگويى او، و دعوت بندگان به دعاى خود ايمان آورده و دعا كند بدون شك به خواسته خود يا عوض خواسته خود مى‏رسد. در هنگام نشستن براى دعا آرامش و وقار داشته و باندازه نشاط خود ذكرهايى را كه قبل از شروع دعا رسيده است بگويد. در ابتدا بطور اجمال به حمد خدا،«لا اله الا اللّه»گفتن و تمجيد و ستايش او پرداخته و آنگاه صد بار تكبير، صد بار «الحمد للّه» صد بار «سبحان اللّه»، صد بار«لا اله الا اللّه»گفته، صد بار«قل هو اللّه احد»و سوره «قدر» و بنابر روايتى صد بار «آية الكرسى» خوانده و صد بار بر پيامبر و آل او صلوات بفرستد. و اگر باين مقدار نشاط نداشت مى‏تواند، فقط تكبير و«لا اله الا اللّه»و «الحمد للّه» و «سبحان اللّه» گفته و صلوات بفرستد ولى بايد همراه با حضور قلب، صدق و اخلاص باشد.

هنگام تكبير گفتن اين فرمايش امام صادق عليه السّلام در «مصباح الشريعه» را فراموش نكن: «هنگام تكبير گفتن تمامى موجودات آسمانى و زمينى را در مقابل بزرگى و شوكت خداوند كوچك شمار.

زيرا اگر خداى متعال در حالى كه بنده تكبير مى‏گويد از قلب او آگاه شده و ببيند قلب او از حقيقت تكبير روى‏گردان است، مى‏فرمايد:

دروغگو مرا فريب مى‏دهى به عزت و جلالم سوگند تو را از شيرينى ذكر خودم محروم نموده و نمى‏گذارم به قرب من رسيده و از مناجاتم خوشنود شوى. هنگام نماز دلت را بررسى كن، اگر شيرينى آن را درك كرده، در خود سرور و شادى آن را احساس نموده، قلب تو با مناجات او شادمان شده و از گفتگوى با او لذّت بردى، بدان كه در تكبير خود راست گفته‏اى و الا از سلب لذت مناجات و محروم شدن از شيرينى عبادت درياب كه خداوند تو را دروغگو دانسته و از در خود رانده است».

اين مطالب قطعا صحيح و درست است. زيرا تكبير شكل زيبايى دارد كه همان گفتن «اللّه اكبر» بوده و حقيقتى در قلب و عمل دارد كه عبارت است از اين كه خداوند را بزرگتر از هر بزرگى و بزرگتر از اين كه توصيف شود بدانى. علامت اين مطلب هم اين است كه دل، روح و جسم تو، همگى براى خداى متعال فروتن شود، بگونه‏اى كه در مقابل هيچ بزرگى چنين تواضعى نداشته و آنقدر مشتاق همنشينى و انس و مناجات با او باشى كه با هيچ بزرگى اين گونه نباشى و آنگاه كه اين گونه شدى، با ذكر او تبرك، با خدمت به او شريف، از همنشينى با او و الا مقام و از مناجات و انس با او لذت مى‏برى، بيش از آنچه از شخص بزرگ يا شريفى بهره‏مند گردى. زيرا لذت عقلى بزرگى و شرف شيرينترين لذتهاست.

زمانى كه روح، دل و عمل تو زبانت را در تكبير، تصديق كرد، خداوند نيز بيش از هر كس ديگرى از تو تشكر مى‏نمايد، و همانگونه كه در روايت آمده تو را بزرگ داشته و بخوبى پاك مى‏كند ولى اگر دل، حقيقت و عملت مخالف زبانت باشند، تكبير تو فريبى بيش نبوده و سزاوار خواهى بود كه خداوند تو را دروغگو شمرده و از در خود طرد نمايد. كه در اين صورت ضرر بزرگى را متحمل خواهى شد.

هنگام گفتن«لا اله الا اللّه»آنچه را كه در تفسير آن، در ضمن ذكرهاى دهگانه گفتيم بياد آور، همچنين در موقع الحمد للّه گفتن خدا را آنگونه كه بايد تنزيه نما، كه در هر موردى تنزيه او به يك شكل است. تنزيه او در عبادت اين است كه در عبادت او مخلص بوده، و تنزيه او در يكتا پرستى اين است كه به حقيقت يكتا پرستى متصف شده و براى او شريكى در اراده ندانى و تنها او را داراى اراده مستقل بدانى همانگونه كه منظور از تسبيح ركوع نيز همين است، و تنها او را داراى وجودى حقيقى و مستقل بدانى، چنانچه مراد از تسبيح سجده نيز همين است كه با نام «مقام فناء» و «حقيقت يكتا پرستى» از آن تعبير مى‏شود.

البته اين درجات مراتب كاملين بوده و ما با اين سهل انگارى و عقلها و عملهاى ناقص، نمى‏توانيم اين گونه باشيم. ولى حد اقل بايد هنگام گفتن اين الفاظ، باندازه فهم خود معانى آن را در نظر داشته و تا آنجا كه مى‏توانيم مضمون اين الفاظ را در خود بوجود آورده و در هنگام ذكر خداى متعال به ياد كس ديگرى بلكه به ياد دشمن او نباشيم زيرا در اين صورت سزاوار خوارى و محروم شدن از احسان الهى خواهيم شد.

هنگام صلوات فرستادن بر پيامبر و آل او در نظر داشته باش كه خداوند صلوات فرستادن بر او را همراه با صلوات فرستادن بر خود ذكر فرموده و فرمانبردارى او را با فرمانبردارى خود پيوند زده است.

مواظب باش مبادا از بركات شناخت احترام او بى‏بهره بوده و از فوايد صلوات او محروم شوى.

پس از اين اعمال تا آنجا كه سر حال هستى، دعاهاى وارده را با حضور قلب، تدبر و فهم آنچه مى‏گويى، بخوان. دعاى امام حسين عليه السّلام با ملحقاتى كه علامه و سيد بر آن افزوده‏اند را نيز ترك نكن و با جديت و تلاش در پى فهم معانى آن باش. اين ملحقات گرچه جزو دعاى امام حسين عليه السّلام نيست ولى مضامين عالى داشته و برخاسته از انديشه‏هاى بلندى است. دعاى صحيفه سجاديه را نيز بخوان.

بهتر است دعاى امام صادق عليه السّلام را نيز خوانده و آنگاه حوائج خود را بخواه و هنگام دعا براى خود، برادران دينى بخصوص معلمين علوم دينى، پدر، مادر، و پدران و مادران آنها و ساير ارحام و ذوى الحقوق را مقدم كن. در حال دعا تا آنجا كه مى‏توانى سعى كن بهترين حالات از قبيل گريستن، زارى كردن، خوار شدن، پوشيدن لباسهاى مويين و بستن دستها را داشته و بهترين سخنان را براى جلب رحمت و عطوفت بكار برى. در روايت آمده است كه خداوند به حضرت موسى، فرمود:

«آنگاه كه به درگاه من دعا مى‏كنى ترسان بوده، صورت خود را خاك آلوده كرده، و با عزيزترين جاهاى بدن براى من سجده نموده و با ايستادن در مقابل من برايم تواضع نما. با ترسى كه ناشى از عظمت من است و برخاسته از قلبى ترسان است با من مناجات كن.» و نيز روايت شده است كه به حضرت عيسى عليه السّلام وحى شد: عيسى از چشمهايت براى من اشك ريخته و با دلت برايم تواضع نما. عيسى در سختى‏ها از من كمك بخواه كه من غم زدگان را يارى نموده و نداى درماندگان را اجابت مى‏كنم. و من مهربانترين مهربانان هستم.

 

 

 

 [مقدم كردن برادران دينى بر خود هنگام دعا]

اگر بعد از بوجود آوردن اين شرايط در خود، هنگام دعا برادران صميمى را بر خود مقدم نموده و نام تك تك آنان را برده، از خداوند حاجات آنان را خواسته، و تك تك نيازهاى خصوصى آنان و سپس خواسته‏هاى عمومى آنان را بگويى، نه تنها ضرر نكرده بلكه به سود آورترين تجارتها خواهى رسيد زيرا در صورتى كه بخاطر خدا آنان را در دعا بر خود مقدم نمايى، با زبانى براى خود دعا كرده‏اى كه حتى باندازه يك چشم بهم زدن هم ناف=

+ نوشته شده در  دوشنبه نوزدهم دی 1384ساعت 22:27  توسط  سید ابراهیم اسکندری  | 

با سلام خدمت همه دوستان

در اين ايميل چند قسمت از کتاب المراقبات ميرزا جواد آقا ملکي تبريزي رضوان الله تعالي عليه رو براتون ميفرستم ،‌اميد که مورد استفاده دوستان قرار بگيره

اگه دوستان نسخه اي از اين کتاب رو در اينترنت سراغ دارند خوشحال ميشم آدرسش رو براي گروه بفرستند

 

[شب عرفه‏]

درباره شب عرفه روايت شده است كه دعاى خير در آن مستجاب است و كسى كه در آن به فرمانبردارى خداى متعال مشغول شود پاداش صد و هفتاد سال را دارد. شب مناجات بوده و كسى كه در آن شب توبه كند خداوند او را مى‏بخشد. و مستحب است دعايى كه اول آن«اللهم يا شاهد كل نجوى» مى‏باشد، خوانده شود.

از مضامين اين مناجات گرانقدر غافل نشو. اگر اهلش باشى علومى در آن وجود دارد كه سزاوار است مسلمان تمام عمرش را صرف تحصيل آن نمايد. با زنده‏دلى و حضور قلب با آن دعا كن نه با غفلت.

درباره اسماء، صفات و كارهاى خداوند كه در آن آمده است انديشه نما كه اگر مقدار بسيار كمى از حقايق آن را درك و بعضى از مرادات آن را بفهمى اين مطالب را باور خواهى كرد.

منظور از نامهايى كه در اين دعا با آن به خدا سوگند ياد مى‏شود، نام لفظى و زبانى است، يا اسمى است كه وجود خارجى و عينى دارد؟ شايد با تفكر در آن بخصوص در فرازهايى مانند:«و باسمك الذي رفعت به السموات بلا عمد و سطحت به الارض،...

و به نامت كه با آن آسمان‏ها را بى‏ستون برافراشته و زمين را گسترده نمودى...» دريابى كه مراد اسم عينى است. و نيز اين فراز:«و باسمك السبوح القدوس البرهان الذي هو نور على كل نور، و نور من نور، و نور يضي‏ء منه كل نور اذا بلغ الارض انشقت...،

با نام سبوح، قدوس و برهانت كه نور آن افزون از تمام نورها و نورى است از نور و نورى است كه هر نورى از آن روشنى مى‏گيرد، و آنگاه كه به زمين رسد شكافته مى‏گردد...» با نامهاى لفظى سازگارى ندارد. زيرا اين صفات را در نامهاى لفظى نمى‏توان تصور كرد مگر اين كه آنها را طورى تفسير كنيم كه به نامهايى كه وجود خارجى دارند برگردند.

در اين مناجات و بيشتر مناجاتهاى طولانى تصريح شده است كه وجود هر چيز و آفريدن آن فقط با نامهاى خداست كه از اين مطلب نبايد غفلت نمود. بهمين جهت در اين معانى انديشه كن، شايد با نور تفكر به علوم حقيقى كه تاكنون از آن غافل بوده‏اى و اسرار وجود دسترسى پيدا كنى. همان كه در قرآن عزيز با عبارت ايمان به خدا،

فرشتگان، كتابها و پيامبران او و روز قيامت، به آن اشاره شده است. و آنگاه نعمت كسى كه اين مطالب را به تو آموخته است سپاسگزارى كن.

از پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم نيز ده تسبيح روايت شده است كه اگر كسى آن را هزار بار بخواند، هر چيزى كه از خدا بخواهد به او عنايت مى‏فرمايد مگر اين كه قطع رحم يا گناهى را درخواست نمايد.

زيارت امام حسين عليه السّلام در اين شب مستحب است.

از كارهاى مهم اين شب مراجعه به حاجيان معصوم عليهم السّلام در اول و آخر آن است، همانگونه كه بارها در اوقات شريف گفته‏ايم.

 

التماس دعا

+ نوشته شده در  دوشنبه نوزدهم دی 1384ساعت 22:25  توسط  سید ابراهیم اسکندری  | 
فرقه هاي شیعه عبارتند از:

 

1- زيديه

 

پيروان زيد شهيد فرزند امام سجاد ميباشند .

 

زيد در سال 121 هجرى برخليفه اموى هشام ابن عبدالملك قيام كرد و گروهى بيعتش

 

كردند ودر جنگى كه درشهر كوفه ميان او و كسان خليفه درگرفت كشته شد .

 

 

2- اسماعيليه

 

امام ششم فرزند پسرى داشت بنام اسماعيل (104) كه بزرگترين فرزندانش بود و در

 

زمان حيات پدر وفات نمود و آن حضرت بمرگ اسماعيل استشهاد كرد حتى حاكم

 

 مدينه را نيز شاهد گرفت در اين باره جمعى معتقد بودند كه اسماعيل نمرده بلكه غيبت

 

 اختيار كرده است و دوباره ظهور ميكند و همان مهدى موعود است.

 

 

3- باطنيه( نزاريه،مستعليه،دروزيه،مقنعه)

 

الف- نزاريه

 

گروندگان حسن صباح ميباشند كه از مقربان مستنصر بود.

 

ب- مستعليه

 

پيروان مستعلى فاطمى بودند كه امامتشان در خلفاء فاطمين مصر باقى ماند تا در سال 557

 

 

هجرى قمرى منقرض شدند و پس از چندى فرقه بهره در هند بهمان مذهب ظهور كدرند

 

 و تاكنون نيز ميباشند

 

 

ج- دروزيه

 

طائفه دروزيه كه در جبال دروز شامات ساكنند در آغاز كار پيروان خلفاء فاطميين مصر

 

 بودند تا در ايام خليفه ششم فاطمى دعوت نشتگين دروزى بباطنيه ملحق شدند دروزيه

 

 در الحاكم بالله كه باعتقاد ديگران كشته شده متوقف گشته ميگويند وى غيبت كرده و به

 

آسمان بالا رفته و دوباره بميان مردم خواهد برگشت

 

 

د- مقنعه

 

در آغاز پيروان عطاء مروى معروف به مقنع بودند كه طبق اظهار مورخين از اتباع

 

 ابو مسلم خراسانى بوده است و پس از ابو مسلم مدعى شد كه روح ابومسلم در وى

 

حلول نموده است و پس از چندى دعوى پيغمبرى و سپس دعوى خدائى كرد و سرانجام

 

 در سال 163 در قلعه كيش از بلاد ماوراء النهر بمحاصره افتاد و چون بدستگيرى و

 

كشته شدن خود يقين نمود آتش روشن كرده با چند تن از پيروان خود داخل آتش شده

 

 و سوخت.

 

 

4- شيعه دوازده امامي

 

اكثريت شيعه كه اقليت هاى نامبرده از آن منشعب و جدا شده اند شيعه اماميه ودوازده امامى

 

ناميده ميشوند در آغاز پيدايش بعنوان انتقاد و اعتراض در دو مسئله اساسى از مسائل اسلامى

 

 پيدا شده اند بيآنكه در آئينى كه طبق تعليم پيغمبر اكرم (ص ) در ميان مسلمين معاصر

 

آنحضرت بود سخنى داشته باشند و آن دو مسئله حكومت اسلامى و مرجعيت علمى بود

 

كه شيعه آن را حق اختصاصى اهل بيت ميدانستند .

 

شيعه ميگفتند : خلافت اسلامى كه البته ولايت باطنى و پيشوائى معنوى لازم لاينفك آن

 

است از آن على و اولاد على عليه السلام استكه بموجب تصريح خود پيغمبر اكرم (ص )

 

 و ساير ائمه اهل بيت , دوازده تن ميباشند و ميگفتند : تعليمات ظاهرى قرآن كه احكام و

 

 قوانين شريعت ميباشند و در عين حال كه بحيات معنوى كامل نيز مشتملند داراى اصالت

 

 و اعتبارند و تا قيامت فسخ بردار نيستند و اين احكام و قوانين را از راه اهل بيت بايد بدست

 

 آورد و بس                                 .

+ نوشته شده در  پنجشنبه پانزدهم دی 1384ساعت 20:1  توسط  سید ابراهیم اسکندری  | 

 
یا علی ابن موسی الرضا(ع)
 
ای غریبی که ز جد پدر خویش جدایی
خفته در خاک خراسان تو غریب الغربایی
 
اغنیا مکه روند و فقرا سوی تو آیند
جان به قربان تو شاها که حج فقرایی
+ نوشته شده در  چهارشنبه چهاردهم دی 1384ساعت 11:1  توسط  سید ابراهیم اسکندری  | 
 

 

سال نو میلادی را به تمام هموطنان مسیحی تبریک عرض می کنم

  • Merry Christmas and a Happy New Year!
  • Wishing you a prosperous New Year
    •  
     
     
     
     
     
     

     
    HydroForum ® Group
    HydroForum ® Group
     


     
     


     

    + نوشته شده در  چهارشنبه چهاردهم دی 1384ساعت 10:43  توسط  سید ابراهیم اسکندری  | 

    باسمه تعالي

     

    داستان مسيح(عليه السلام)

     

    نام مادر مسيح، مريم دختر عمران بود. مادر مريم، وقتي او را حامله شد ، نذر كرد فرزند در شكم خود را، بعد از به دنيا آمدن خادم مسجد (محرر)  كند، و او در حالى اين نذر را مى‏كرد كه مى‏پنداشت فرزندش پسر خواهد بود. ولى وقتى كه او به دنيا آمد و فهميد كه او دختر است، اندوهناك شد و حسرت خورد. نامش را "مريم"  يعنى خادمه نهاد. پدر مريم قبل از ولادت او از دنيا رفته بود، به ناچار خود او دخترش را در آغوش گرفته به مسجد آورد و او را به كاهنان مسجد كه يكى از آنان زكريا بود تحويل داد. كاهنان در باره كفالت مريم با هم مشاجره كردند و در آخر به اين رضايت دادند كه در اين باره قرعه بيندازند و چون قرعه انداختند زكريا برنده شد و او عهده‏دار سربرستي مريم گشت تا وقتى كه مريم به حد بلوغ رسيد، در آن اوان، زكريا حجابى بين مريم و كاهنان برقرار نمود و مريم در داخل آن حجاب مشغول عبادت بود...

     

    مريم(عليها السلام) صديقه و به عصمت خدا معصوم بود، طاهره بود، برگزيده شده ومحدث و مرتبط با ملائكه بود. مريم يكى از آيات خدا براى همه عالميان بود. ملكى از ملائكه به او گفت كه خدا تو را برگزيده و تطهير كرده... (1)

     

    بعد از آنكه مريم(عليها السلام)  به حد بلوغ رسيد و در حجاب محراب قرار گرفت، خداى تعالى روح را (كه يكى از فرشتگان بزرگ خدا است) نزد او فرستاد و روح به شكل بشرى تمام عيار در برابر مريم مجسم شد و به او گفت كه فرستاده‏اى است از نزد معبودش، و پروردگار وى را فرستاده تا به اذن او پسرى به وى بدهد، پسرى بدون پدر، و او را بشارت داد به اينكه به زودى از پسرش معجزات عجيبى ظهور مى‏كند و خداوند به زودى او را با روح القدس تاييد نموده، و به او كتاب و حكمت و تورات و انجيل مى‏آموزد و او را به عنوان رسولى به سوى‏ بنى اسرائيل مي فرستد(2)...

     

    عيسى(عليه السلام)  در اوان جواني به رسالت به سوى بنى اسرائيل مبعوث گرديد و مأمور شد تا ايشان را به سوى دين توحيد بخواند، و بگويد كه من با معجزه‏اى از ناحيه پروردگارتان به سوي شما آمده‏ام . آن معجزه اين است كه براى شما (و پيش رويتان) از گل چيزى به شكل مرغ مى‏سازم و سپس در آن مى‏دمم، به اذن خدا مرغ زنده‏اى مى‏شود . من كور مادرزاد و بيمار برصى غير قابل علاج را شفا مى‏دهم و مردگان را به اذن خدا زنده مى‏كنم واز انچه مى‏خوريد و ازآنچه در خانه‏هايتان ذخيره مى‏كنيد به شما خبر مى‏دهم، در اين براى شما آيتى است بر اينكه خدا رب من و رب شما است و بايد او را بپرستيد. (3)

     

    عيسى (عليه السلام) مردم را به شريعت جديد خود كه همان تصديق شريعت موسى(عليه السلام)  است دعوت مى‏كرد، چيزى كه هست بعضى از احكام موسى(عليه السلام)  را نسخ نمود (4)و بارها مي‏فرمود: من با حكمت به سوى شما فرستاده شده ام ، تاآنچه را مورد اختلاف شماست برايتان بيان كنم و نيز مى‏فرمود: اى بنى اسرائيل من فرستاده خدا به سوى شمايم، در حالى كه تورات را كه كتاب آسمانى قبل از من بوده تصديق دارم و در حالى كه بشارت مى‏دهم به رسولى كه بعد از من مى‏آيد و نامش "احمد" است.

     

    عيسى (عليه السلام) هم چنان بنى اسرائيل را به توحيد خدا و شريعت جديد دعوت مي كرد تا وقتى كه از ايمان آوردنشان مأيوس شد، و وقتى طغيان و عناد مردم را ديد و استكبار كاهنان و احبار يهود از پذيرفتن دعوتش را مشاهده كرد، از ميان عده كمى كه به وى ايمان آورده بودند چند نفر "حوارى" انتخاب كرد تا او را در راه خدا يارى كنند.

     

    از سوى ديگر يهود بر مسیح(عليه السلام) شوريد و تصميم گرفت او را به قتل برساند، ولى پروردگار او را از دست يهود نجات داد و به سوى خود بالا برد اما مسأله مسيح(عليه السلام) براى يهود مشتبه شد، بعضى خيال كردند كه او را كشته اند، بعضى ديگر پنداشتند كه او را به دار آويخته اند، ولي خداوند فرمود: نه آن بود و نه اين، بلكه امر بر آنان مشتبه شد .(4)

     

    و اينها  همه بخشي از آن چيزي است كه  قرآن كريم در داستان مسيح(عليه السلام) و مادرش مريم (عليها السلام) فرموده است. . .

     

    (بر گرفته از تفسير الميزان ، تأليف علامه طباطبائي (ره ) ، با اندكي تصرف )

     

    ميلاد باسعادت پيام آور توحيد و مهربانی،

     حضرت عيسی مسيح(عليه السلام)

     را بر تمامی موحدين جهان تهنيت باد.

     

    پایگاه اسلامي-شيعي رشد

     

    پاورقي ها :

    1)اينها صفاتى است براى مريم كه آيات زير بيانگر آن است :

    آل عمران 35-44

    انبيا 91

    تحريم 12

     

    2) اين مطالب از ايات زير استفاده مي شود :

    آل عمران 35-44

     

    3) آن احكام حرمت پاره‏اى از چيزها است كه در تورات به منظور سختگيرى و توبيخ بر يهود حرام شده بود.

     

    4) اين مطالب از ايات زير استفاده مي شود :

     

     آل عمران 45-58

    زخرف 63-65

    صف 6-14

    مائده 110-111

    نساء 157-158

    + نوشته شده در  سه شنبه ششم دی 1384ساعت 14:9  توسط  سید ابراهیم اسکندری  | 

    پنجهای معروف

    پنج شخصیت سرشناس بدون تحصیلات دانشگاهی
    ارنست همینگوی ( نویسنده آمریکایی)
    آبراهام لینکلن ( رئیس جمهور سابق ایالات متحده )
    راکفلر ( میلیاردر آمریکایی )
    ویرجینیا ولف ( نویسنده بریتانیایی )
    برنارد شاو ( نویسنده و نمایش نامه نویس بریتانیایی )
     
    پنج قهوه خور معروف تاریخ
    ناپلئون بناپارت ( امپراطور فرانسه )
    باخ ( آهنگساز آلمانی )
    ژان ژاک روسو ( فیلسوف و نویسنده فرانسوی )
    کانت ( نظریه پرداز آلمانی )
    بالزاک ( داستان نویس فرانسوی )
     
    پنج هنرمند مشهوری که از فقر مطلق شروع کردند
    وان گوگ ( نقاش معروف هلندی )
    جک لندن ( نویسنده مشهور آمریکایی )
    مولیر ( نمایش نامه نویس فرانسوی )
    داستایفسکی ( نویسنده روسی )
    ماکسیم گورکی ( نویسنده روسی )
     
    پنج چپ دست معروف جهان
    چارلی چاپلین ( بازیگر و کارگردان انگلیسی – آمریکایی )
    باخ ( آهنگساز آلمانی )
    لئوناردو داوینچی ( نقاش و مخترع ایتالیایی )
    میکل آنژ ( نقاش ایتالیایی )
    کیم نوداک ( بازیگر آمریکایی )
     
    پنج پادشاهی که عمر حکومتشان زیاد بود
    لویی پانزدهم ( پادشاه فرانسه ) 72 سال
    ویکتوریا ( ملکه انگلستان ) 64 سال
    جرج دوم ( پادشاه فرانسه ) 60 سال
    لویی شانزدهم ( پادشاه فرانسه ) 59 سال
    هنری سوم ( پادشاه انگلستان ) 56 سال
     
    بهره هوشی پنج شخصیت سرشناس تاریخ
    - توضیح اینکه بهره هوشی افراد معمولی مابین 85 تا 115 است و افرادی که بالاتر از 125 بهره هوشی دارند ، نابغه به حساب می آیند .
    گوته ( شاعر آلمانی )                               185
    چارلز دیکنز ( داستان نویس بریتانیایی )         145
    ناپلئون ( امپراطور فرانسه )                        140
    گالیله ( اخترشناس و ریاضیدان ایتالیایی )       145
    موتزارت ( آهنگساز اتریشی )                     150
     
    پنج نویسنده معروفی که علی رغم لیاقتشان به آنها جایزه نوبل تعلق نگرفت
    لئون تولستوی
    آنتوان چخوف
    برتولت برشت
    هنریک ایبسن
    مارک تواین
     
    پنج فیلم مطرح تاریخ سینما
    دزد دوچرخه ( ویتوریا دسیکا )
    روشنایی های شهر ( چارلی چاپلین )
    جویندگان طلا ( چارلی چاپلین )
    رزمناو پوتمکین ( سرگئی ایزنشتاین )
    تعصب ( دیوید دارک گریفیث )
     
    پنج زوج هنری که مدتها با هم همبازی بودند
    استان لورل و الیور هاردی 105 فیلم
    بود ابوت و لو کاستلو 36 فیلم
    دین مارتین و جری لوئیس 17 فیلم
    فرد استر و جینجر راجرز 10 فیلم
    کاترین هیپبورن و اسپنسر تریسی 9 فیلم
     
    پنج فضانوردی که جزو اولین ها بودند
    یوری گاگارین ( شوروی )
    لی یی شپارد ( آمریکایی )
    ویرجین گریسام ( آمریکایی )
    تیتوف ( شوروی )
    گلن ( آمریکایی )
     
    پنج بازیگر معروف ایفاگر نقش هملت
    ریچارد بوربیچ
    توماس بترتون
    ادوین بوث
    سر هنری ایرونیک
    سرجانسن فوریس
     
    پنج انسان سرشناسی که در ایام پیری مهمترین کار را انجام دادند
    تولستوی در 82 سالگی کتاب (( من نمی توانم ساکت باشم )) را نوشت .
    جرج برناردشاو در 93 سالگی نمایشنامه (( قصه های خارق العاده پند آموز )) را نوشت .
    پیکاسو در 90 سالگی بهترین نقاشی ها را می کرد .
    چرچیل در 82 سالگی کتاب (( تاریخ کشورهای انگلیسی زبان )) را نوشت .
    سامرست موام در 84 سالگی کتاب (( دیدگاهها )) را نوشت .
     
    پنج یک چشم معروف جهان
    هریسون ( بازیگر معروف انگلیسی )
    جان فورد ( کارگردان ایرلندی )
    مارکونی ( مخترع ایرلندی رادیو )
    موشه دایان
    جان میلتون ( شاعر و آزادیخواه انگلیسی )
     
    پنج مجرد معروف جهان
    ژاندارک ( قدیس فرانسوی )
    آدام اسمیت ( اقتصاددان انگلیسی )
    ولتر ( نویسنده و فیلسوف فرانسوی )
    شوپن ( آهنگساز لهستانی )
    بتهوون ( آهنگساز آلمانی )
     
    پنج هنرمند معروفی که حقوقدان بودند
    ژول ورن( نویسنده فرانسوی )
    تاگور ( شاعر و نویسنده هندی )
    فرانتس کافکا ( نویسنده چک )
    پل سزان ( نقاش فرانسوی )
    چایگوفسکی ( موسیقیدان روسی )
    + نوشته شده در  دوشنبه پنجم دی 1384ساعت 12:48  توسط  سید ابراهیم اسکندری  |